اتل متل پناهی خودت سوسک سیاهی

خلاصه این پست برای کسانی که حال خواندن ندارند:

خاله سوسکه کجا می ری؟ می روم آذربایجون، شُو موقت بکنم به رمضون، پولامو از بانک سوئیس بیرون بکشم منت امریکا نکشم. بعدش برم ببینم این محشر کبری رو کی می کنه؟ کاری که تجزیه طلبه می کنه آدمو رسوا می کنه... آژان می یاد پلیس می یاد... محشر مولا می کنه!

اگر حوصله دارید که ادامه دهید.

---------------------------------------

:چرا که نه؟ راست بودن و دروغ بودنش برایم مهم نیست. قصه ها جالبند، چه آفریده ذهن یک نفر باشند و چه خاطره های افراد مختلف. قصه مورد علاقه من این یکی است

"بنده سپیده هستم . طلبه سال چهارم حوزه علمیه . وقتی برای اولین بار با واژه آسمانی ازدواج موقت آشنا شدم 16 سال داشتم البته در آن زمان از مستحب بودن ازدواج موقت آگاه نبودم . اما اکنون که خود چند سالی است که به تحصیل علوم دینی پرداخته ام نه تنها به ثواب زیاد این عمل واقف شده ام بلکه از اهمیت وجود ازدواج موقت در بین همه افراد جامعه اسلامی نیز آگاه می باشم .
البته بنده تا کنون 23 بار ازدواج موقت نموده ام."

شده قضیه " شما بگو تومیتو، من می گم توماتو". یکی مدل غیر اسلامی اش دوست پسر یا دوست دختر می گیرد و این صحبت ها، آن دیگری صیغه می خواند که گناه نکرده باشد. باز هم می گویم: اگر هر دو/سه طرف توافق دارند، چرا که نه؟

: از آیدین فرنگی

بقیه هم مثل آیدین فرنگی در مورد ماهی گرفتن از این آب گل آلود گفته اند. من دیگر نمی گویم. مدرسه موش ها انگار کار خودش را شروع کرده...

مجید زهری :

" اختلاف من و حميد دقيقاً برمی‌گردد به نگاه متفاوت ما به مسئله‌ی "مهاجرت". حميد -مستقيم و گاه غير مستقيم- مردم ميزبان را در مرکز می‌نشاند و تازه‌واردين (خارجی‌ها) را پيرامون و نظر خود را در اين توجيه می‌پيچد که «آلمان‌ها به خارجی‌هایی که تحت پوشش دروغین پناهنده‌گی (وتعدادشان کم نیست) از بلوک شرق، ازسری‌لانکا، ازکشورهای آفریقایی، بویژه ازکشورهای عربی، خود و زن و بچه‌های‌شان را، وگاه دویا سه زن عقدی، با فرهنگ اجتماعی متفاوت و بعضا پایینی که دارند، به آن‌ها و به مملکت‌شان تحمیل‌می‌کنند و سربار بودجه دولت‌شان می‌شوند خوش‌آمد نمی‌گویند» و گفته را اين‌طور تکميل می‌کند که «این ماییم که نمی‌خواهیم یا نمی‌توانیم این حقیقت محض را قبول کنیم و سعی داریم نه تنها وجود فیزیکی، بل‌که فرهنگ، عادات و رسوم خویش را نیز، مستقیم یا غیر مستقیم، به آن‌ها و بر زنده‌گی اجتماعی‌شان تحمیل کنیم. فرهنگی که برای ما بسیار پرارزش است ولی برای آنها برداشتی‌است عادی».

مجید زهری درست می گوید که باید دیدمان را به "ارزش های غرب" تغییر دهیم. اصرار بر خالص بودن و تغییر ناپذیری فرهنگ امری است غیر ممکن. اما من می خواهم ازاین نکته فراتر می روم و بگویم که این قالب "میزبان/مهمان" هم خود بر این فرض گذاشته شده که مهاجر یا پناهنده در خانه کسی است که به صرف تولد و یا نسبت خون، حق تقدم ماندن و زندگی در "کشور" مورد نظر را دارد. این نسبت طبیعی ساخته شده خاک و بدن و یا آنچه لیزا ملکی به آن "نظم ملی چیزها" می گوید باید زیر سوال کشیده شود. حقیقت ماجرا هم این است که برخلاف استریوتایپ ها و آنچه که از رابطه "مهمان و میزبان" به ذهن می رسد، در موارد مهاجرت و پناهندگی، "میزبان" از "مهمان" پذیرایی نمی کند و "مهمان" منابع اقتصادی و فرهنگی جامعه "میزبان" را خالی نمی کند. بلکه غالباً این نیازهای اقتصادی و سیاسی "کشور میزبان" هستند که کلید گشاینده در بر "مهمان" می شوند. چه در ایران، چه در کانادا و چه در امریکا و ...

یادم می آید که حدود 11 سال پیش به همراه یکی از فعالان پناهندگی برای مذاکره با نماینده کمیسیون عالی سازمان ملل برای پناهندگان به ترکیه رفته بودم تا از این کمیسیون بخواهیم که پرونده پناهجویان ایرانی را بازبینی کنند. این کمیسیون پرونده غالب ایرانی های پناهجو که بطور غیر قانونی در ترکیه مانده بودند و منتظر کشور سوم "میزبان" بودند را بسته بود و آنها را "پناهنده اصیل" محسوب نمی کرد و پرونده شان را قانع کننده نمی دانست. حالا بگذریم از اینکه یک مرد کرد هنوز با گلوله در پایش نه در ایران جایی داشت، نه در عراق و نه در ترکیه و کمیسیون سازمان ملل پرونده اش را بسته بود. در آخر رئیس آن کمیسیون گفت که بی جهت زور نزنید که ما پرونده این افراد را باز کنیم. شاید یکی دو تا را باز کنیم اما نمی شود همه را باز کنیم. دلیلی را هم که آورد ساده بود: ایران بیشترین تعداد پناهندگان در دنیا را قبول می کرد و اگر کمیسیون بیشتر از تعداد معینی از ایرانیان که تقاضای پناهندگی در یک کشور دیگر داشتند را به عنوان "پناهنده" به رسمیت می شناخت، دولت ایران از دست کمیسیون دلخور می شد. به هر حال تلاش های این همراه پرکار ما برای باز کردن پرونده ها باعث باز شدن چند پرونده شد، اما گره مشکل خیلی های دیگر باز شدنی نبود. زوج جوان کردی که فرزند اولشان را پشت سر گذاشته بودند تا از مرز فرار کنند و در جایی مثل حلبی آباد بدون سقف درست و حسابی بالای سرشان سالها در ترکیه مانده بودند از جمله این افراد بودند. مرد جوان روزها به عنوان کارگر ساختمانی با حقوقی بخور و نمیر کار می کرد. دخترشان که در ترکیه بزرگ شده بود و به سن مدرسه رسیده بود، نمی توانست به مدرسه برود و صبح ها با حسرت از فاصله زیاد جلوی در خانه گلی به بچه های هم سنش که روپوش مدرسه بر تن داشتند می نگریست. بچه نمی فهمید که چرا او نمی تواند به مدرسه برود.

بگذریم. به قول دوستی که خونش از دست مهاجری که خود ضد مهاجر بود به جوش آمده بود "این یک امتیاز نیست. این یک حق است." حق زندگی بهتر. آن روایت "خالص" بودن فرهنگ و خطر آلودگی اش هم افسانه ایست ناسیونالیستی، چرا که آن فرهنگ خالص که به دنبال حفظش هستیم هیچوقت وجود نداشته، چه در اروپا و چه در ایران.

------------------------------------------

خوشم می آید که این دولت امریکا قبل از اینکه سازمان ملل روی ایران تحریم اقتصادی تحمیل کند، با رشوه و قلدر بازی در آوردن می خواهد دیگران را مجبور به تحریم ایران کند:

اگر بانک ها با این استدلال بخواهند پیش بروند و روابطشان را با کشوری که سلاح های تخریب جمعی تولید می کند و تروریسم حمایت می کند قطع کنند که امریکا باید در صدر تحریم شوندگان توسط این بانک ها باشد!

--------------------------------------------