یک سوال اینترنتی

حسین درخشان ایده جالبی دارد. می خواهد با استفاده از ویکی قانون اساسی ایران را بطور جمعی بازنویسی کند. آزمایش جالبی است در حد یک بازی. اما کاش به این فکر کنیم که در این تمرین دموکراسی، آنهایی که دسترسی به اینترنت ندارند و اکثریت جامعه ایرانی را هم تشکیل می دهند چه می شوند؟ خب البته این را حتماً حسین هم می داند. اما این قصه های دموکراسی از طریق اینترنت که طرفدار هم زیاد دارد مختص ایران نیست. جان پری بارلو هم در سال 1990 با صدور" اعلامیه استقلال فضای مجازی"، این فضا را مکان بازگشت به رویاهای تاکویل و واشنگتن و جفرسون نامید. البته این ایدئولوژی دموکراسی از طریق تکنولوژی عمرش از بارلو و استفاده کنندگان از اینترنت خیلی بیشتر است. شاید در سر فرصت کمی در مورد این تفکر بنویسم. اما نکته ای که می خواهم اینجا بگویم (یا شاید سوالی که دارم) این است: زنانی که در "ماکوئیلادورا" های مرز امریکا و مکزیک در شرکت های امریکایی، ژاپنی و اروپایی قطعات کامپیوتر را به هم وصل می کنند و تحت شرایط وحشتناکی کار می کنند که باعث و بانی آن قوانین مهاجرتی است که بر اساس نیازهای اقتصادی کشوری مثل امریکا نهاده شده، جایگاهشان در این دموکراسی کجاست؟ مگر اینطور نیست که این دموکراسی اینترنتی، بر روی شانه های زنانی که ساعتی 50 سنت حقوق می گیرند (و حد اقل حقوق قانونی در امریکا بیش از 10 برابر این است) اتکا دارد؟ خوب فکرش را که بکنیم، "دموکراسی" اینترنتی که (راستی در امریکایش هم عده معدودی به آن دسترسی دارند) سهل است، دموکراسی غیر اینترنتی امریکایی هم به نیروی کار آنهایی متکی است که از مزایای ادعاهای دموکراسی امریکایی بی بهره اند!