چه کسانی در برابر کمیسیون هلسینکی شهادت خواهند داد؟

------

در کامنت های یکی از پست های اخیرم به این اشاره کرده بودم که عده ای قصد "ارائه" خواسته های "مردم ایران" در برابر قانون گزاران واشنگتن را دارند. سام براون بک، سناتور کانزاس که جمهوری خواه و محافظه کار است روز نهم ژوئن یک استماع دادرسی در مورد "بحران حقوق بشر در ایران" برپا خواهد کرد که در آن از یکسری "متخصص" مسائل ایران دعوت کرده اند که در مورد حقوق بشر در ایران شهادت دهند. حالا این متخصصان چه کسانی هستند خدا می داند. اما بگذارید اول بگویم سام براون بک کیست. او همان کسی است که در سال 2003 لایحه "دموکراسی ایران" را به کنگره و سنای امریکا معرفی کرد. قصد این لایحه این بود که 50 میلیون به گروه های اپوزیسیون ایرانی و رسانه ها (مثل تلویزیون های ماهواره ای) بدهند. حامیان این لایحه هم گروه های سلطنت طلب و سازمان های انرژی و گروه هایی مثل کمیته امور عمومی امریکایی-اسرائیلی بودند. چون اعضای سنا به این لایحه اعتراض کردند، براون بک دوباره این لایحه را با تغییراتی ارائه داد که اینبار تأیید شد و پول هم به تلویزیون های ماهواره ای گویا نرفت و خرج رادیو فردا و تلویزیون فارسی زبان خود امریکا شد. براون بک همان کسی است که در سال 98 لایحه "آزادی عراق" را نوشت که امریکا به گروه های اپوزیسیون عراقی کمک کند (که نتیجه اش را دیدیم!) براون بک رئیس کمیسیون امنیت و همکاری در اروپاست (که نام دیگرش کمیسیون هلسینکی امریکاست و دفترش در واشنگتن دی سی است).

حالا یک بنده خدایی ایمیلی را که گلی عامری به هوادارانش فرستاده بود را برای من فرستاد و گفت چه نشستی که گلی عامری می خواهد در مورد نقض حقوق بشر در ایران در برابر کمیسیون هلسینکی امریکا (که یک نهاد دولتی امریکایی است که از 9 عضو کنگره و 9 سناتور و یک نماینده از وزارت دفاع، یک نماینده از وزارت کشور، و یک نماینده از وزارت تجارت امریکا تشکیل یافته) از طرف ایرانیان ساکن امریکا شهادت دهد. گلی عامری را هم اگر نمی شناسید، همان کاندیدای جمهوریخواه و محافظه کار ایالت اورگان بود که خدا را شکر از کاندیدای دموکرات شکست خورد. چرا می گویم خدا را شکر و از اینکه یک هموطن وارد کنگره نشده خوشحالم؟ چون عامری از آن دسته بود که در نامه ای به کولین پاول او را تشویق کرد که نسبت به ایران موضع محکمتری بگیرد. او هوادار پر و پا قرص جورج بوش است و از جنگ عراق حمایت کرده و می کند. بوش هم که هر کس را دوست داشته باشد به سمت های اساسی می گزیند، عامری را به سمت نماینده کمیسیون حقوق بشر امریکا در سازمان ملل منتسب کرد. حالا این خانم که سرمایه دار و شرکت داری است که حرفه اش در امور رسانه ایست چه تخصصی در امور حقوق بشر دارد که به این مقام منتسب شد را باید از جناب بوش پرسید! خلاصه کنجکاو شدیم که این تریبیون "بحران حقوق بشر در ایران" چیست. این دوست ما به دفتر براون بک تلفن زد و در مورد این استماع دادرسی که روز 9 ژوئن در واشنگتن برگزار خواهد شد سوال کرد. مشاور براون بک گفت که معلوم نیست همه شاهدان کیستند، اما گلی عامری و لری دایموند حتماً جزو سخنگویان خواهند بود.

لری دایموند هم که در نهادی به نام هوور که مرکز محافظه کار خط مشی ریزی و مشاورت دولت است (اما مثلاً دولتی نیست و در قلب دانشگاه استنفورد است) کار می کند و به خاطر اینکه به قول وبسایت هوور "متخصص تغییر رژیم" است، به طور افتخاری در استنفورد درس میدهد! دایموند همان کسی است که بعد از 11 سپتامبر در طی گزارشی به نام "گزارش پیشرو" که او به همراه یک گروه به عنوان متخصصین مشاور دولت بوش نوشته بودند، به بوش پیشنهاد حمله به عراق را داد و گفت که تحریم اقتصادی دیگر کارساز نیست و باید حمله کرد! معنای پیشرو را هم فهمیدیم. البته خوب واقعاً هم پیش رفتند... با زور بمب های چند تنی. برای اینکه عادلانه بنویسم این را بگویم که او بعد ها نوشت که چه چیزی در عراق اشتباهی پیش رفت. خوب اما غلطنامه که جان آدمهای کشته شده را پس نمی آورد. راستی گفتم که اعضای هیأت مدیریه هوور افرادی مثل کاندالیزا رایس و جورج شولتز هستند؟ آقای دایموند و میلانی در این مرکز (و یا مغز جنگ) پس از یازده سپتامبر پروژه ای به نام "پروژه دموکراسی در ایران" راه انداخته اند. حالا آنان می دانند و خدایشان که چه تصمیماتی را در مورد ایران در این مرکز محافظه کار می گیرند. امیدوارم مجبور نباشیم غلطنامه ای در مورد ایران را بخوانیم...

خلاصه دردسرتان ندهم. خانم عامری در ایمیلش به 83 تن ازکسانی که در کمپینش فعال بودند (وفعال بودن در کمپین هم در امریکا معمولاً یعنی پول دادن) گفته که پیشنهاداتشان را به اوبفرستند تا از طرف ایرانی-آمریکایی ها در این استماع صحبت کند. ایشان در این ایمیل می نویسد که اگر ما صحبت نکنیم مجاهدین خلق این کار را می کنند! عده ای از ما که نه طرفدار عامری متمول و جنگجو هستیم که از ما نظرمان را بپرسد و نه طرفدار مجاهدین متمول (البته نوع تمولش فرق میکند!) و جنگجو، به این نتیجه رسیدیم که یک پتیشن راه بیندازیم و به آقای براون بک بگوییم که بر خلاف فرضیه او، خیلی از ایرانی های خارج از ایران (واگر بقیه هم امضاء کنند، خیلی از ایرانی های داخل ایران) با دخالت امریکا در ایران موافق نیستند. یعنی نه حمله امریکا را می خواهیم، نه با تحریم اقتصادی علیه ایران موافقیم و نه آنقدر ساده لوح هستیم که فکر کنیم کمک مالی امریکا بدون هیچگونه توقعی است. آخر اگر قرار است از دموکراسی دفاع شود، پس باید به حرف بقیه مردم هم گوش دهند و فقط گفته های آنهایی را که با اهداف خودشان همراهند را بازتاب ندهند. فکر کردیم که این پتیشن را به همه کمیسیونرهای این کمیسیون که رئیسش هم براون بک است بفرستیم تا شاید آنرا در این استماع دادرسی عمومی بخوانند و اگر هم نخواندند ببینند که خیلی از ایرانی ها دخالت امریکا را راه برقراری دموکراسی نمی دانند.
فکر می کنید بتوانیم امضا جمع کنیم؟

پ.ن.---آخر یکی نیست بپرسد که آقایان و خانمهای سناتور آمریکا، شما را که قاضی امور داخل ایران کرد که حالا استماع راه می اندازید؟ اما خوب در دنیای واقعی، این نقش قاضی بودن امریکا انگار جرئی از طبیعت شده!

پ.ن. 2. --- این هم پتیشن.

این لینک استماع دادرسی است.

این هم اسامی کمیسیونر ها که اگر خواستید مستقیماً با آنها تماس بگیرید.

این هم مقاله گودرز اقتداری در مورد گلی عامری.

این هم مقاله ای در مورد ایرانیان برون مرزی و لایحه 2003 سام براون بک.

این هم خلاصه ای در مورد لایحه "دموکراسی ایران" که سام براون بک در 2003 نوشت و پیش بینی های رفراندوم و نقش رادیو فردا.

این هم نامه سرگشاده کاوه افراسیابی به گلی عامری در مورد لایحه سال 2005 به نام "لایحه آزادی ایران"."

این هم خلاصه لایحه 2005 "آزادی ایران" که سنتروم (سناتور جمهوریخواه پنسیلوانیا) حامی اصلی آن است. این لایحه دنباله همان لایحه "دموکراسی ایران" را می گیرد و فراتر می رود.

این هم یک لینک برای آزادی مجتبی سمیعی نژاد.

این هم توضیح انگلیسی ما:

Dear fellow Iranians:
The office of Senator Brownback, the author of the Iran Democracy Act, and Chairman of the Commission on Security and Cooperation in Europe, has confirmed that on June 9th, the Commission will hold a hearing on Iran “to discuss the deteriorating human rights situation in Iran and the prospect for a joint US Europe response.” This hearing is scheduled between 1:30 P.M. – 3:30 P.M. at 192 Dirksen Senate Office Building in Washington D.C. It is now confirmed that Goli Ameri, the Co-Founder of Iran Democracy Project at the Conservative think tank, Hoover Institute, and Larry Diamond, a Senior Fellow at Hoover, will be among the panelists.
The Commission on Security and Cooperation in Europe, also known as the Helsinki Commission, is a U.S. Government agency, which consists of nine members from the United States Senate, nine from the House of Representatives, and one member each from the Departments of State, Defense and Commerce.
Goli Ameri was appointed by President George Bush as one of three public delegates to the United Nations Commission on Human Rights. Ameri was the Republican candidate for Congress in Oregon’s first district during the 2004 election cycle. Last year, during her campaign, Ameri wrote an open letter to Secretary of State, Colin Powel, encouraging him to take a harder stand on Iran, which stirred much reaction among Iranians. To our knowledge, Ameri has now contacted a selected number of her supporters to attend this hearing. Diamond, who is introduced on Hoover’s webpage as “a specialist on democratic development and regime change, and on U.S. foreign policy affecting democracy abroad,” served as a senior adviser on governance to the Coalition Provisional Authority in Baghdad in 2004. In his Iran Democracy Act, Senator Brownback, the author of the 1998 Iraq Liberation Act, suggested the establishment of an “Iran Democracy Fund,” according to the model that allocated money for Iraqi opposition groups in exile in 1998.
Considering the political background of the organizers and participants in this hearing, we, a group of concerned Iranians living in the U.S., are worried that the plight of human rights in Iran may be abused for geo-political agendas that will only harm the development of any viable democratic movement, by the imposition of economic sanctions or military intervention. We believe that the voices of the Iranian diaspora should not be limited to the selected few that claim to represent the will of the Iranian people. Despite our objection to the arrest of Iranian journalists and bloggers in Iran, we strongly oppose military intervention or monetary support for “dissident groups” in Iran or in its diaspora, and ask the U.S. representatives to represent our voices, which are often suppressed in such hearings.

If you are against U.S. military and/or monetary intervention in Iran, please sign this petition. We plan to send this petition to the members of the Commission on Security and Cooperation in Europe by June 7th. Please help us circulate this petition by sending it to others in the community.

Thank you.

پ.ن-----------

خطاب به کسانی که پتیشن را به اسم خامنه ای و رفسنجانی و حزب الله امضاء کرده اند و می خواهند صدای ما را (که با آن مخالفند) با این انگ ها و طعنه ها خفه کنند. (مطمئنم که دم از دموکراسی هم می زنند و خود را پسر خاله تاکویل هم می دانند.): ای آقایان و خانمهای محترم، حد اقل یکبار هم که شده بروید دنبال مفهوم دموکراسی و اینقدر شوونیستی برخورد نکنید. صدای شما را مرتب در رسانه های رسمی می شنویم. بگذارید ما هم صدایی داشته باشیم. اگر استدلالتان گنجایش ندارد که خارج از سیاه و سفید ببینید، متأسفم. اما من نه ضد مردم امریکا هستم (خود را ایرانی-امریکایی محسوب می کنم) و نه دست نشانده جمهوری اسلامی. یکجایی هم باید بین سلطنت طلبی و جمهوری اسلامی در اذهان کوچکتان باز کنید. من و خیلی های دیگر یکجا همانجا ها هستیم. به همه ما و به خودتان لطف بزرگی می کنید اگر دیوار باریکی که دو سوی چشمتان را گرفته بشکنید. متشکرم.