مشکل شما چیست آقای فحاش؟

با اینکه فکر می کردم زیاد اسباب و اثاث ندارم، دیروز تمام روزم صرف جمع کردن وسایل و گذاشتنش در ماشین و پس دادن وسائلی بود که اهالی با محبت تورنتو برای مدتی که اینجا بودم بهم قرض داده بودند. تلفاتی هم ندادم، به جز یک گلدان گل کوچک که در راهروی طبقه گاراج ساختمانمان دو سه دقیقه گذاشتمش زمین و رفتم یک سری چیزهای دیگر را در ماشین بگذارم و برگردم ببرمش که آمدم دیدم یک نفر برداشته و رفته! ماشینم شده مثل کمد آقای ووپی (هنوز کارتونش را نشان می دهند؟) به قول مادرم که انگلیسی صحبت نمی کند و وقتی سالها پیش آمده بود به دیدن من در سانفرانسیسکو، به هوم لس (آدمهای بی خانمان) می گفت "اوملت"، من هم تا یکی دو هفته ای که هنوز در تورنتو کار دارم، اوملت شده ام و مهمان این دوست و آن دوست هستم تا تورنتویی ها خودشان خسته شوند و بیرونم کنند. من این ماجرای پدر و مادرهایی که انگلیسی صحبت نمی کنند و بعضی از الفاظ را با کلمه فارسی مشابه جایگزین می کنند را خیلی دوست دارم. پدر خدابیامرز یکی از دوستانم برای مدتی از ایران آمده بود به شمال کالیفرنیا تا فرزندانش را ببیند. در امریکا به رستورانهایی که بوفه دارند و می توانی با پرداخت مبلغی ثابت هر چقدر خواستی بخوری می گویند "آل یو کَن ایت" یعنی هرچه می توانید بخورید." پدر دوست ما هروقت هوس این رستورانها را می کرد می گفت "بابا جان برویم آلوکنی!"

صحبت از پدر و مادرها و یک نسل قبل از نسل خودم شد... حقاً به نظر من می آید که آدمهای نسل پدر و مادر من فهم و درکشان و تحملشان خیلی بیشتر از بعضی از جوانترهاست. بخصوص به هوموفوبیا که می رسد فکر می کنم بعضی از این جوانترها خیلی خصمانه تر برخورد می کنند تا افراد مسن تر. نمی دانم شاید چون رفتارهای همجنس خواهی در دوره پدر و مادرهای ما آنقدر غیرعادی نبوده و مثل حالا به این شدت به صورت یک هویت عمده شده و "غیر عادی" ساخته شده در نیامده بوده. خب به قول نجم آبادی که تغییر معیارهای جنسیت را در دوره قاجار بررسی کرده، مدرنیته ایرانی، به دلایل تاریخی، با پنهان سازی همجنسخواهی در ادبیات و نقاشی های دوره قاجار به بعد همراه بوده. بر خلاف آنچه که خیلی ها فرض می کنند، "سنتی" بودن در ایران لزوماً به معنای هوموفوبیک بودن نیست. دگرجنس سازی (هتروسکشوالیزه کردن) تمایل در ایران یکی از عواقب مدرنیته ایرانی است. اما از تئوری دگرجنس سازی هویت ایرانی که بگذریم، من می خواهم یک فرضیه غیر علمی که بر اساس تجربه برخورد با افراد هوموفوبیک به دست آورده ام را اینجا بنویسم. درست و غلط بودنش را نمی دانم و نمی خواهم به همه افراد هوموفوبیک عمومیت بدهم... اما تجربه من چنین بوده: خیلی از آنهایی که شدیداً هوموفوبیک هستند و به قول امریکایی ها از راهشان خارج می شوند تا هوموفوبیک باشند، یا خودشان تمایلات همجنسخواهی دارند و برای کتمان آن پرچمدار هوموفوبیا می شوند و با کمال بی منطقی به مبارزه با همه افراد همجنسگرا/دوجنسگرا می پردازند تا مبادا کسی شک کند که آنها هم همجنسگرا هستند.... یا تجربه بدی با کسی داشته اند که به هر دلیل آن شخص را همجنسگرا فرض کرده اند (حالا به احتمال زیاد طرف همجنسگرا هم نبوده!) و این تجربه بد را تقصیر همه همجنسگرایان عالم می اندازند. حالت اول البته توسط این حقیر به کرّات و به مراتب بیشتر از حالت دوم مشاهده شده! البته حالت دومش را هم در مردهایی که زنهایشان آنها را برای زندگی با زنی دیگر ترک گفته (و یا برعکس) بسیار دیده ام! حالا از ما گفتن ... به جای داد و قال و فحش خواهر و مادر دادن، از مقامات فحاش تقاضا می کنم که بالاغیرتاً ببینند مشکل آنها چیست! اگر اولی است که تا با خودتان کنار نیایید همیشه تلخ و فحاش خواهید ماند! اگر دومی است که بابا زن شما ممکن بود برای یک مرد دیگر شما را ترک کند، حالا شما باز هم از همه مردهای دگرجنسگرا دلخور می شدید؟ سرخوردگی شما در زندگی زناشویی تان تقصیر بقیه همجنسگراها نیست که! البته یکی از دوستان ساکن شمال کالیفرنیا با خواندن فحش های پرتاب شده به من و سیبیل طلا (توجه کنید به هیچ مردی فحش نداده اند و فحش ها هم همه "مادر ..." و "خواهر ..." است!) معتقد است که مشکل آنهایی که اینقدر دارند خودشان را برای سرکوب همجنسگرایان پاره پوره می کنند، مشکل "سایز" است! استغفرالله.... بگذریم... مشکل فحاشان هوموفوبیک هرچه هست، خدا شفا دهد.

بهمن هم در مورد لینک های ضمیمه شده به پست اخیر نقطه ته خط که نوشته اش را درخشان تر (!!) کرده مطلبی نوشته.

--------------------

لیلا فرجامی خوب خودمان هم این مطلب خوب را در ایرانین نوشته. واقعاً دمش گرم.