در پاسخ به چند دوست کامنت گذار در پست قبلی، کامنتی نوشتم که چون طولانی شد، اینجا در متن می گذارمش. نکته ای که دوستان به آن اشاره کرده اند این است که من این روزها انگار فقط یک سوی سکه را می بینم و فقط بر نئوکان های امریکایی ایراد می گیرم و به ایرادهای دولت ایران اشاره ای نمی کنم. انتقاد دوستان شاید درست باشد و شاید باید نگاهی به نوشته هایم بکنم و ببینم این ترس از جنگ تا چه حد نوشتنم را یک جانبه کرده. جواب نئوکانسروتیوهای ایرانی را نمی دهم چون تهمت های آنها در مورد پول گرفتن من از جمهوری اسلامی آنقدر مسخره است که ارزش جواب دادن ندارد. چوب دوسر گهی که می گویند همین است. مشکل تحلیل این نئوکان ها همان مشکل جورج بوش است: "شما یا با ما هستید یا ضد ما هستید." جایی در بین که نه این باشد و نه آن انگار در چنین ذهنیتی وجود ندارد. اما جواب دوستانی را که برای افکار و نظراتشان احترام قائلم را می دهم. این است جواب غیر فرمال من:
محمود، احمد رضا، و هاله عزیز:
ممنون از توجهتان. دوستان من هم می دانم که احمدی نژاد مثل بوش جنگ طلب است و آماده شهید کردن جوانهای ایران. من هم می دانم که او در سخنرانی هایش، بدتر از بوش، کم سوتی نداده. اما حرف من دفاع از احمدی نژاد نیست. حرف من این است: احمدی نژاد تبدیل شده به بهانه نئوکان ها برای حمله. قبلاً که خاتمی رئیس جمهور بود، رئیس جمهور در تحلیل های ضد ایران هیچکاره بود و رهبر همه کاره حساب می شد. اما حالا احمدی نژاد تبدیل شده همه کاره و بدتر از هیتلر (می دانم که سخنرانی اش در مورد هولوکاست بی تأثیر نبوده!). چه در صحبت های دولتمردان امریکا باشد و چه در ارائه های رسانه ها، احمدی نژاد شده سمبل فاشیسمی که بوش می شود قهرمان جنگیدن با او. نوعی تجسد دادن است به تئوری تمدنی سموئل هانتینگتون. من به شیوه های ارائه و تولید و سیکل دانش های بخصوص اشاره می کنم. برای من شک برانگیز است که برای مثال، این ویدئوی احمدی نژاد (پست قبلی را ببینید) از او قهرمانی می سازد، با پس زمینه آهنگی به زبان آلمانی. همین. برای من شک برانگیز است که چرا تصاویر و آهنگ هایی که در زمان و مکانی دیگر تولید شده اند و معانی بخصوصی را تولید می کرده اند، در این زمان بخصوص در سایت های اینترنتی توزیع می شوند. معانی تولید شده در این زمان بخصوص برای من مهمند.
حرفی در حماقت احمدی نژاد نیست. برای همین هم من و خیلی از وبلاگ نویس ها سعی کردیم در انتخابات شرکت فعال داشته باشیم که او رئیس جمهور نشود. آن توجیه رأای ندادن که "خب بگذار احمدی نژاد بیاید که کار یکسره شود" هم انگار چوبش را در آینده نزدیک باید مردم زیر بمب ها بخورند. من به عنوان کسی که در امریکا زندگی می کنم، مسائل دیاسپورای ایرانی و مسائل زندگی در امریکا و موضع امریکا نسبت به ایران برایم مهم هستند. این چیزی است که ادرین ریچ و کرن کپلان به آن "سیاست مکان" می گویند. یعنی اینکه هر عاملی در کجا قرار دارد در اینکه چگونه در سیاست آن مکان درگیر شود مهم است. اگر ایران بودم، مطمئنم شیوه فعالیتم فرق می کرد و نقدم بیشتر به سیاست های محلی ایران بود. برای همین هم من درگیری با این سیاست ها را به عهده کسانی که در ایران هستند و از نزدیک در ارتباطند می گذارم. می توانم حمایت کنم، اما صاحب نظری نمی کنم چون آنجا نیستم. اما در دید من، سیاست های محلی چه در امریکا و چه در ایران باید در ارتباط با هم شکل بگیرند، بخصوص در این زمان که حرکت بدنها و اطلاعات و سرمایه در سطح فراملی سیاست محلی و جهانی را در هم آمیخته. پس من چیزی را که در نزدیکی با آن هستم نقد می کنم و از نوشته های کسانی که در ایران هستند بهره می برم تا موضعم مثل موضع خیلی از ایرانیان اپوزیسیون خارج از کشور در زمان یخ نزند. فکر می کنم حمایت های برون مرزی از جریان های اعتراض در ایران اگر با دقت و هشیاری انجام نشود، می شود دوستی خاله خرسه و نتیجه عکس می دهد. چرا که با وجود فعال امریکا در پروپاگاندای ضد ایران و اعلام علنی نئوکان ها به حمایت از اپوزیسیون ایرانی، حرکت های مستقل لطمه می خورند و از جانب عناصر محافظه کار دولت ایران به خیانت متهم می شوند.
هر کس یک استراتژی دارد. برای من توجه به نابرابری قدرت در سطح جهانی مهم است. خیلی مهم. من به شکست های دولت امریکا در رسیدگی به مردم فقیر، اقلیت های جنسی و اقلیت های نژادی نگاه می کنم و می گویم چطور می شود از چنین دولتی انتظار داشت که دلش به حال مردم ایران سوخته باشد؟ برای منی که اینجا هستم و سالهاست که در امریکا زندگی می کند (تقریباً نیمی از عمرش را) مهم است که آن مدینه فاضله ای را که بعضی از جوانان ایران در ذهن تصور کرده اند و فکر می کنند با آمدن امریکا ایران مملکت گل و بلبل می شود، واقع گرایانه نمایان کنم و بگویم این خبرها هم نیست. که کلینیک های سقط جنین در امریکا زیر حمله اند، که اقلیت های جنسی زیر حمله اند، که اقلیت های نژادی محرومند، که مهاجران زیر حمله اند... این ها واقعیت های زندگی در امریکاست. ایران هم همین. ایران هم مشکلات خودش را دارد. اما می گویم حرکت های درون ایران همانطوری که زنان و دانشجویان و مردم نشان داده اند بدون کمک امریکا موفق تر است. متاسفانه هروقت ایرانی ها به نقطه ای نزدیک شده اند که خودشان به حقوقی دست یابند و آزادی های اجتماعی کسب کنند، دخالت امریکا آن را خراب کرده و حرکت را سالها به عقب کشانده. انرژی مردم جذب حرکت های ناسیونالیتی ضد دخالت نظامی می شود و مثل زمان جنگ هشت ساله با عراق، مردم جرأت و فرصت نخواهند داشت که صدایشان را بلند کنند. نمی دانم، اما فکر می کنم همسویی محافظه کاران ایرانی و امریکایی بعضی وقت ها بیشتر از مغایرت در اهدافشان است. حرف آخر من: مکان زندگی هر شخص در شکل گیری فعالیت او مهم است. توجه نکردن به آن می تواند مخرب باشد. خیلی مخرب. دیاسپورای عراق نمونه اش. باز هم ممنون از توجهتان.
<< Home