وبلاگها

حمایت با مسئولیت و سوال های خوب

Wednesday, June 14, 2006

اگر مایل هستید بروید و امضا کنید.
-------------------------
این جمع آوری نقد ها را در وبلاگ نازلی ببینید. می پرسد "الان وقت خوبی هست برای نقد؟" چرا که نه نازلی عزیز؟ نقد نفی که نیست. در پست قبلی در مورد صحت خبر عدم حمایت شیرین عبادی پرسیده بودم. انار هم همین سوال را دارد. کامنت صنم هم در وبلاگ انار سوال های خیلی خوبی دارد:

"فرح دیبا در وبسایتش حمایتش رو گذاشته. ولی فکر نمی کنم این ربطی به برگزار کننده ها داشته باشه. از این اتفاقا زیاد می افته. مثل جریان 18 تیر که یه سناتور الاغ محافظه کار آمریکایی گروه مجاهدا رو جمع کرده بود و آمریکا تظاهرات راه انداخت در حمایت از دانشجوهای ایرانی، یا حمایت بوش از جامعه مدنی ایران و قضیه کمک مالی آمریکا به جامعه مدنی ایران که هردفعه کلی مشکل برای ان جی او های ایرانی به وجود آورده. به نظر من باید به کسایی مثل فرح پهلوی گیر داد که چرا اینقدر احمقن که با حمایت خودشون نه تنها هیچ کمکی نمی کنن بلکه به تجمعی که برگزار کننده هاش اینقدر اصرار داشتن که غیرسیاسیه رنگ و بوی سیاسی می بخشن و سوءاستفاده سیاسی می کنن به نفع خودشون و بهانه می دن به آشغالایی مثل سایت بازتاب. من حتی یادمه همون آدمی که اسمش رو حذف کردی الان از پستت یک بار در وبلاگش از فرح پهلوی و وب سایتش کلی انتقاد کرده بود. اما سوالی که من دارم اینه که بعضی از برگزار کننده ها یکی دو روز قبل از مراسم به اطلاعات فراخوانده شده بودن اما این مساله رو علنی نکردن. به نظر من باید به مردم اطلاع می دادن این مساله رو که اوضاع برای شرکت کننده ها شفاف باشه و نمی دونم چرا حرفی ازش نزدن. سوال بعدی ام هم اینه که چرا برگزار کننده ها کمیته ای برای پیگیری دستگیرشده ها درست نکرده ان و اسامی دستگیر شده ها رو اعلام نکردن به عموم. الان من اینجا آمریکا نشسته ام و از چند نفر تو ایران ایمیل داشتم که یکی از آشناهاشون ناپدید شده و نمی دونن چیکار کنن و از من خواستن یه کاری بکنم! من هم نمی دونم باید این آدم ها رو به کی حواله بدم و جوابم فقط اینه که متاسفم! یه سری اسم هم به عنوان دستگیر شده ها گوشه و کنار اینترنت هست ولی آدم نمی دونه راست هستن یا دروغ. باید زودتر بفهمین دقیقا کی دستگیر شده که پیگیری آزادی اشون بشیم و با رسانه ها و عفو بین الملل تماس بگیریم."

-------------------------------
در کامنت های پست پیش جوابم را در مورد اعتراضم به حمایت فرح داده ام (به دلیل مشکوکی هلوسکن قاطی کرده و کامنت های آخر را وسط مسط ها می گذارد. نمی دانم مشکل چیست). فقط این را بگویم که برای من "آزادی بیان" به عنوان مقوله ای مطلق معنی ندارد. قبلاً هم در مورد مسائل متفاوت این را گفته ام: آزادی بیان یکی خیلی وقت ها می شود خشونت علیه دیگری. آزادی (چه آزادی بیان و چه هر نوع آزادی دیگر) به عنوان مقوله ای ابسترکت زیباست. اما حقیقت زندگی انسان ها چیز دیگری است. فرح حق دارد حرفش را بزند، اما نه فرح در خلأ زندگی می کند و نه زنهایی که باید علاوه بر سرکوب دولت، جوابگوی حمایت های فرصت طلبانی باشند که می دانند این حمایتشان فقط به شلوغ کردن اضافه می کند و پیام اصلی حرکت گم می شود.

-------------------------------
من مدتی است می خواهم نامه دوستی معروف به "اضافه" را در مورد تماشای فوتبال در تورنتو چاپ کنم، اما با این مسائلی که پیش آمده دست و دلم به نوشتن در مورد فوتبال و "ناسیونالیسم راه دور" (به قول لوئیزا شاین) نمی روند. اما هم این نامه روی لیست پست های نوشتنی است و هم جمع بندی بحث شیرین چندهمسری.

لینک ثابت این مطلب  |  |