وبلاگها

چشم هایمان را نبندیم

Thursday, March 16, 2006
دیروز با هزار بدبختی رسیدم خانه در برکلی. قضیه بدشانسی های مسافرت را می گذارم برای وقتی دیگر که امروز چند موضوع مهم هست که باید به آنها اشاره کنم.

ماشین پروپاگاندای ضد ایران با تمام قوا در دانشگاه ها مشغول شده. در هاروارد و برکلی، کنسرت ها و سخنرانی ها راه انداخته اند و متاسفانه از برخی از اصلاح طلبان هم همکاری گرفته اند. دروغ ها یی (یا شاید بهتر باشد بگویم گزافه گویی هایی) از این قبیل که در ایران چاپ انجیل ممنوع است، یا اینکه زنان تجاوز شده را سنگسار می کنند را به عنوان "حقیقت" در تبلیغ برنامه هایشان می گذارند. تعجب هم ندارد که گروه هایی که به ضد اسلام بودن شهرت دارند از حامیان این برنامه ها هستند. نامه نیکی به خانم حقیقت جو را در پست قبل گذاشتم. نامه مانا کیا را در این پست می گذارم. جالب اینجاست که با وجود نقض حقوق بشر در بسیاری از کشورهای خاورمیانه، نمی دانم چرا این گروه های امریکایی در این زمان که پرونده ایران رفته به شورای امنیت، ناگهان شده اند مدافع حقوق بشر در ایران! هر چقدر هم بگوییم ایران با عراق فرق می کند (که می کند)، توجه کنید که این فعالیت ها چقدر مشابه آن چیزی است که سالها قبل از حمله نظامی به عراق در امریکا انجام می شد. اپوزیسیون عراقی هم از دست جنایت های صدام جانش به لب آمده بود، اما بیایید اشتباه آنها را تکرار نکنیم. کاندولیزا رایس دلش برای ایران نسوخته که خودش را برای اضافه بودجه پروپاگاندا بر ضد ایران تکه پاره می کند.

بیل اورایلی در برنامه رادیویی خود گفته که ایران باید از روی زمین پاک شود (آشنا به نظر می آید، نه؟). شورای ملی ایرانی-امریکایی یک نامه در اعتراض به فاکس نیوز نوشته و از ایرانیان خواسته که به فاکس نامه بنویسند و اورایلی را مجبور به معذرت خواهی کنند. نامه پیش نوشته شده شورای ایرانی-امریکایی را می توانید به سلیقه خود تغییر دهید.



نمی دانم در برابر چنین پروپاگاندایی چه می شود کرد جز اعتراض. اگر در دانشگاه تان چنین برنامه ای هست، بیکار ننشینید و بپرسید چرا ایران؟ چرا حالا؟ خوشبختانه گروهی از دانشجویان هاروارد با نامه های خود دارند به اهداف سیاسی این برنامه اعتراض می کنند. چیزی که شاید برای وبلاگ نویسان جالب باشد: در وب سایت "کنسرت آزادی" در هاروارد، از کتاب "ما ایرانیم" در مورد وبلاگ ها هم نقل قول آورده اند تا ثابت کنند که وبلاگ نویسان ایرانی هم گفته های آنها را تأیید می کنند. شکی نیست که بسیاری از وبلاگ نویسان در وبلاگ های خود از سیاست های حکومت ایران در برابر زنان، اقلیت های قومی و مذهبی، و همجنسگرایان انتقاد می کنند. اما این دال بر همراهی آنان با گروه های جنگ طلب و موافق تحریم اقتصادی نیست. شکی نیست که گروهی از وبلاگ نویسان با موضع این گروه ها (که بین شان هیچ گروه ایرانی هم نیست!) موافقند و تحریم و جنگ علیه ایران را راه حل می دانند. اما خیلی از ماها، با وجود مخالفتمان با حکومت، موافق سیاست های جنگ طلبانه امریکا و تحریم اقتصادی بر علیه ایران نیستیم. استفاده ابزاری برگزارکنندگان "کنسرت آزادی" از مسائل زنان، مسائل همجنسگرایان، و مسائل اقلیت های مذهبی در ایران، نه تنها به این گروه ها کمک نمی کند، بلکه باعث می شود که حرکت های درونی برای احقاق حقوق این گروه ها کند شوند (چه از ترس تهمت همسویی با عوامل خارجی باشد و چه به دلیل صرف انرژی برای مقابله با چنین سو استفاده هایی) . در هر حال اگر در دانشگاه های امریکا تدریس می کنید یا درس می خوانید و شاهد چنین پروپاگاندایی هستید، وقت سکوت نیست. اگر هم فکر می کنید که سخنرانی در مورد نقض حقوق بشر در ایران ایرادی ندارد، فکر کنید که این برنامه ها چرا در این زمان و مکان اینقدر شدت گرفته اند؟ اعتراض به نقض حقوق بشر اصلاً بد نیست، اما وقتی حقوق بشر بهانه ای می شود برای سیاست های گسترش نفوذ سیاسی و اقتصادی در راستای اهداف استعمار نو، آنوقت است که باید به شیوه فعالیت سخت فکر کرد و دید که چه کسی دست آخر باید بهای چنین فعالیت هایی را بپردازد؟ من و شما که در آمریکا نشسته ایم، یا مردمی که در زیر تحریم اقتصادی و بمب ها جان خواهند داد. عراق با ایران فرق دارد، اما ماجرای عراق هم یک شبه اتفاق نیفتاد. چشم هایمان را باز کنیم و ببینیم اطرافمان چه می گذرد.

--------------------------------------
نکته ای در مورد پستی نه چندان مهم.

امروز دیدم که یکی از اهالی وبلاگستان --که چندی است به این نتیجه رسیده ام که به مشکل خود بزرگ بینی از نوع حاد آن مبتلاست (بله ما هم پاتولوژیزه کردن بلدیم!)-- در بین "دعواهای فمینیستی"، به کشف جدیدی رسیده. او می نویسد: " بعضی وقت‌ها حس می‌کنم به همان اندازه که آن اعراب باده‌نشين و بی‌فرهنگ (بلا نسبت بانوان نسبتاً با فرهنگ و دانشور زمانه‌ی ما!) از داشتن فرزند دختر احساس ننگ به آن‌ها دست می‌داد، اين روزها بعضی از نسوان محترم به همان اندازه از جنس «مرد» گريزان‌اند و حتی شرم از داشتن همسری «مذکر» و داشتن فرزندانی «ذکور» دارند!" بد نبود این مرد "فرهیخته" که در ملکوت خودساخته اش چنین حکمی صادر فرموده، مثالی هم می آورد که ما جمعیت نسوان فمینیست هم ببینیم کدام دسته از فمینیست ها از داشتن فرزند ذکور و یا از جنس مرد بیزارند که کمی با آنها به گفتگو بپردازیم و ببینیم این فهم اشتباهشان از فمینیسم از کجا ریشه می گیرد! نه زن های فمینیست دگرجنس گرایی که من تا به حال دیده ام و نه زن های فمینیست همجنسگرایی که می شناسم از داشتن فرزند ذکور و یا از جنس مرد متنفرند. جالب تر اینکه حاج آقا خان ملکوتی، نکته اشتراک فمینیست های "مردگریز" این زمان و "اعراب بی فرهنگ" آن زمان را جهل می دانند. نمی دانم این جهل او در مورد فمینیسم است که باعث صدور چنین فتوایی شده و یا این خاصیت بنیادگرایی است که با هر چه که دور شدن از "اصول بنیادی" اسلام می بیند، به اسم "جاهلیه" ستیز می کند؟ آیا این شباهتی است بین وهابیون و برخی از شیعه های مدرن امروزی؟ استغفرالله!
---------------
شلوغش هم نکردیم و مسئله این دین و آن دینش را برای این پیش آوردیم که این مسئله حواله کردن به "جهل" دوران جاهلیه از تکنیک های بنیادگرایان اسلامی مدرن است. والسلام.