آدمیت

نمی خواستم این را بنویسم، اما بعد از گرفتن چند ای میل از دوستان دیده و نادیده تصمیم گرفتم توضیحی که از نظر خود من لازم نیست داده شود را بنویسم. لب کلام: چطور می توانم برای یک گربه اینقدر ناراحت باشم در حالی که روزانه این همه جوان دارند می میرند؟.... یا چطور می توانم در مورد گربه ام آه و ناله کنم وقتی که ایرانی ها در جنگ شیمیایی شده اند؟ از دوستی هم که تجربه تلخش در همین مورد را با من در میان گذاشته و گفته که با وجود نفهمیدن احساسم نسبت به گربه، به آن احترام می گذارد، ممنونم.

فکر کنم لازم به گفتن نیست که هر جانی عزیز است و از دست دادن هر عزیزی سخت. حالا این عزیز می خواهد جوان باشد یا پیر، می خواهد مریض باشد و یا سالم، می خواهد به مرگ طبیعی بمیرد و یا در تصادف برود... دل بستن به سن و سلامتی کاری ندارد. مگر شده وقتی عزیز مسنی را در یک تصادف خیابانی در موقع جنگ از دست بدهی بگویی که ای بابا... این همه جوان دارند در جبهه می میرند! خب مرد که مرد! مردن و عزاداری که مسابقه نیست که رتبه داشته باشد. هر جانی عزیز است و هر رفتنی دردناک. اما چطور یک گربه؟ چون آن هم جان دارد و جانش عزیز است. به همین راحتی. چون به او هم عادت که کنی، او هم می شود جزو خانواده و همان محبتی را می طلبد و می دهد که هر موجود دارای احساسی قابلیتش را دارد. بعضی وقتها بیشتر از بعضی از آدمها و بعضی وقتها کمتر از بعضی از آدمها. سپید را من نه به عنوان یک موجود فرومایه تر از انسان (این تقسیم بندی ها را قبول ندارم)، بلکه به عنوان یک موجود پر محبت و دوست داشتنی می شناسم. سوسول بازی هم نیست. " ادای خارجی ها را در آوردن" هم نیست. سپید گربه ای نیست که برای نمایش دادن و "پز دادن" در مورد نژادش خریده باشم. یک گربه عادی است. از وقتی که سپید را می شناسم، او همیشه آزاد بوده و خودش ما را برگزید و هیچوقت خرید و فروش نشده. آنقدر هم نقص و ایراد دارد که دوستی به شوخی می گفت اگر مسابقه "گتو کت" (ترجمه گتو را نمی دانم، اما همان محله های درب و داغون که معمولاً اقلیت ها در امریکا در آن زندگی می کنند) بگذارند، سپید شما برنده می شود! اما همین زبان بیرونش و شکم بی تناسبش است که با مهربانی خاصش، دوست داشتنی اش می کند. نمی دانم چرا خشن بودن و بی محبتی نسبت به حیوانات برای بعضی ها نشانه جدی بودن و "آدم بودن" است؟ آخر آدمیت که به موفقیت در این دانشگاه و آن دانشگاه و تجارت و چیزهای دهن پرکن نیست. آدمیت در خیلی چیزهای عادی دیگر هم هست. انتظار ندارم که هر خواننده ای سوگ من را برای گربه ام بفهمد. اما انتظار دارم که چنین دردی را به مسخره نگیرد. مسئله مقایسه ارزش جان آدم و حیوان نیست. مسئله دلبستگی است و عاطفه. به همین سادگی.