زورگویی دموکراتیک

این کتابفروشی سر کوچه ما جای خیلی خطرناکیه. امروز صبح رفتم اونجا که کتابی که باید تا پس فردا بخونم را بخرم. پا گذاشتن در این کتابفروشی همان و گیر کردن بین قفسه های کتاب همان! 200 دلاری پیاده شدم و با یک کیسه سنگین برگشتم خانه. ( هم کتاب نو می فروشند و هم دست دوم. به غیر از دو کتاب، همه کتاب ها رو دست دوم گرفتم و حالا به جای کتابی که باید بخونم دارم " سرمایه داری دیجیتال" دن شیلر رو می خونم. در مورد پروژه نیولیبرالیست و شبکه های ارتباطی نوشته. باید جالب باشه.
هر چه بیشتر در مورد ایران تو اینترنت می خونم، بیشتر به این نتیجه می رسم که راههای انتخاب ایران در مقابل امریکا داره به دو بن بست محدود می شه: یا جنگ و یا امتیازات انحصاری اقتصادی. نمی خوام که به پیشگویی سیاسی بپردازم چون حرفه ام نیست. اما سؤالم اینه که چرا فقط این دو راه؟ خیلی از ایرانی ها (مثل خود من) ضد حمله امریکا به ایرانند (البته به غیر از عده ای که به اشتباه فکر می کنند حمله امریکا از بیرون و نارضایتی مردم از داخل کار رژیم اسلامی را یکسره می کنه. این گروه ناسیونالیسم ایرانی را نادیده می گیرند.) اما در همین اعتراض به جنگ خیلی ها به تنها راه به ظاهر ممکن، یعنی امتیازات انحصاری راضی میشن که در مقایسه با جنگ مسلمأ بهتره (بخصوص که این حرکت اقتصادی با قول و قرار آزادی و دموکراسی همراه می شه!) به درستی که شیوه فرمانروایی و قدرت ورزی نیو لیبرال خیلی با نحوه های قدرت ورزی چند دهه پیش فرق داره. حتی نیوکانسروتیو های جنگ طلب هم انگار به این شیوه تن داده اند.
به هر حال، این شیوه دموکراتیک زورگویی هم خیلی جالب حق انتخاب می ده: یا مشاوره اقتصادی با منافع یکطرفه و یا جنگ! و چون حق انتخاب در این سیستم دموکراتیک داریم، مسؤلیت نتیجه تصمیم هم به پای خودمان است! بنازم به این نوع دموکراسی که در این نظام حکمرانی نیولیبرال، تنها هدف نیست، شیوه انضباط خود است!